Yıldızı Tek Tek Say Şiiri - Kasım Kobakçı

Öfkelenmiş kaşın çatar,
Duru suya zehir katar,
Gölgesi de yerde yatar,
Gündüz vakti boka batar.
Diline dolanmış o söz,
Yüreğinde sönmüştür köz,
Görmüyor ki kararmış göz.
*
Esip duran o deli yel,
Sazlarımdan bir kırık tel,
Vadiyi yıktı coşkun sel,
Varmıyor uzaklara el.
Aynaya baktığım o an,
Delirmiş şu zavallı can,
Hiddetinden alev ve kan.
*
Yüzümde amansız savaş,
Akıyor damla damla yaş,
Yere düşmüş o kırık taş,
Gözümde bitmiyor telaş.
Aynalarda ararım iz,
Dalgalı dalgalı deniz,
Rengim uçmuş soluk beniz.
*
O zalim durmuş kin eker,
Zincirleri kırıp çeker,
Dağların tozunu döker,
Gariplerin boynu çöker.
Bitti baharlarım hep yaz,
Derdini duvarlara yaz,
Bu çekilen çileler az.
*
Şaha kalktı o yağız at,
Uçmak için arar kanat,
Gündüzlerim renksiz ve mat,
Fikirlerimde var inat.
Çamura battı koca fil,
Sözlerim bir zehirden dil,
Gözyaşımı bez ile sil.
*
Ağaçlardaki yeşil dal,
Çiçeklerden tatlı bir bal,
Sularda yüzüyor bir sal,
Durduğun o noktada kal.
Havada sallandı kürek,
Güm güm atıyor bu yürek,
İkiye bölündü ekmek.
*
Çıkmaza girdi bak bu yol,
Dalları kırılmış bir kol,
Sağ tarafı yara ve sol,
Çilesi yamandır bol bol.
Kararırken siyah akşam,
Yıkılıp devrildi o dam,
Dert ile geçti bu yaşam.
*
Havada soğuk kara kış,
Öfkeyle doludur bakış,
Derelerden hızlı akış,
Kumaşa işlendi nakış.
Kararları veriyor tez,
Yaraya sarılıyor bez,
Taşları çekiç ile ez.
*
Aynaya sinirinle bak,
Sular misali duru ak,
Çiviyi tahtalara çak,
Ateşi yüreğinde yak.
Gökyüzünde belirdi ay,
Kopar elindeki o yay,
Yıldızı tek tek tut ve say.