Yıkık Umutlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Artık tuğladan ördük o yıkık umutları,
Bir zamanlar sıcaktı tüten eski bacalar,
Toprağa gömüp geçtik yorulan bulutları,
Şimdi bomboş yerlerde dağılmış hep yuvalar.
*
Kerpiçten hayatların masumiyeti bitti,
O güzelim komşular meçhul ellere gitti,
Yarım kalan türküler yürekte dert üretti,
Artık tuğladan damda sızlıyor bak anılar.
*
Taşlı dar sokaklar da karanlığa büründü,
Yorgun düşen adımlar hep ardımdan süründü,
O eski koca çınar düşlerimde göründü,
Çatısı akan evde bitmiyor ki acılar.
*
Ahşap kapı ardından sevgi sesi kesilmiş,
Dostlukların üstüne kalın bir ağ gerilmiş,
Yağmur vuran camlarda hüzün bize verilmiş,
Artık tuğladan her yer, suskun kaldı şarkılar.