Yetimin Hayali Şiiri - Dursuncan Yildiz

Yetimin Hayali

Bir gerçek aşk, kanatlarımı açıp rüzgâra emanet ettiğim
Bir umudun kervanı, içimde yankılanan sesin yankısı
Kalbimin derinlerinde, anne rahminin sıcaklığındayım şimdi
Ve ruhum, yıldızların göğsünde huzurla sarılıp yatmakta

Yetim bir kuş gibi, gökyüzünün masmavi ufkunda arıyorum
Aileyi, sonsuzluğun sessiz köşelerinde; bir gölge gibi
Bir ilâhinin yankısı, gecenin karanlığında kaybolan hayal
Bir yıldız gibi uzak, ama gözlerimin derinliklerine düşen

Beni saran umut ışığı, kırık bir aynanın parçalarından
Topladığım sevda, bir bahar esintisinde bulutlara kavuştu
Kalbimin kıyısında, eski bir anının yankısı gibi
Bir nakış gibi işlenen hayaller, düşlerimin sonsuz rüyasında

Gözlerimde bir damla, gökyüzünün mavi gözyaşları
Öylece bakıyorum, yeryüzünün döngüsü içinde kaybolmuş
Bir serap gibi, aşkın parlayan yüzü; bir gülün yaprakları
Ruhumun derinliklerinde saklı kalan gerçek, bir kelebek kanadı

Bir huzur dolu aile, hayalimin en ince teline dokunan
Sonsuz bir şarkı gibi, içimde yankılanan melodiler
Bir çocuğun gülüşü, yıldızların parıltısı içinde kaybolmuş
Ve ben, yalnızlığın içinde bulduğum aydınlık, bir sabah izi

Kalbimin en ücra köşesindeki umut ışığı, beni kucaklayan
Bir yolun başlangıcı, geleceğin rengârenk penceresi
Bir çiçeğin açılışı gibi, umutla dolan ruhumda
Ve öylece, yetim bir yürekten yayılan sevginin yankısı ve Huzur dolu Geleçeğin anahtarı...