Sessiz Mektebin Yolcusu Şiiri - Uğur Şemen

Çocukken kapandı dünyanın sesi,
Sessiz bir sahneye döndü hayatım.
İçimde büyüdü ilim hevesi,
Yılmadım, hep sürdü saklı feryadım.

Ortaokul, lise çetin bir yoldu,
Sıralar üstüme sanki dert oldu.
Sözler fısıltıydı, gözüm kayboldu,
Dudak okuyarak geçti her adım.

İlahiyat okudum, durmadım asla,
Gönlümü avuttum yüce bir aşkla.
Rabbimin kelamı, eşsiz bir vasıfla,
Ruhuma ses oldu, her an tınladım.

Toplumun içinde garip bakışlar,
İçimi sızlatır sarp yokuşlar.
Anlamaz hâlimi gökteki kuşlar,
Yalnızlık yükünü sabra bağladım.

Uğur’un ömrüdür bu sessiz destan,
İlimle yeşerdi bağdaki bostan.
Geçsem de acıyla, fani hevesten,
Rabbimin rızasını kalbe kazıdım.