Yermezmi Divane Gönül Şiiri - Hüdaverdi Öz

Ah ile vah ile geçen ömrümü
Yorduğun yetmezmi divane gönül.
Kimsesiz şu garip gönül gülümü
Kırdığın yetmezmi divane gönül.

Dolaştın yıllarca gurbet eller de
Gah eğlendin vefasız güzeller de
Gahi buzullar da, gahi çöller de
Kaldığın yetmezmi divane gönül?

Kırdı muhannet, kanadın kolunu
Yokuş ettiler, ovada yolunu
Düşünmezmisin sen hiç sonunu?
Kaçtığın yetmezmi divane gönül?

Yükledin sırtıma, çekilmez şelek
Dile sen, Allah'tan hayırlı dilek
Set çekti yollarıma, zalım felek
Kandığım yetmezmi divane gönül?

Kimi dostum derdi kimi yarenim
Kimi canım derdi kimi cananım
Yandı ateşim tüttü hep dumanım
Yandığım yetmezmi divane gönül.

Bir hal oldu ki, ben bende değilem
Ne güney ne de kuzeyi bilemem
Yüreğim dert dolu ama diyenem
Çektiğim yetmezmi divane gönül?