Divane Gönül Şiiri - Filiz Küyük

Divane Gönül

Acıyla yoğruldun kendinden geçtin
Yandığın yetmez mi divane gönül
Yürüdüğün yolu sen kendin seçtin
Yandığın yetmez mi divane gönül

Gözlerine baksan özü yabancı,
Sözlerine baksan tam bir yalancı
Vuslat kervan olmuş ayrılık hancı
Yandığın yetmez mi divane gönül

Peşinden koşturup kederle doldun
Sen onmaz bir âşık sevdalı kuldun
Bir zalim yüzünden perişan oldun
Yandığın yetmez mi divane gönül

Hasretin zehiri karışır kana
Çalsan kapısını açılmaz sana,
Aşk ile varsan da yüce divana,
Yandığın yetmez mi divane gönül

Unutmak istersin adı dilinde,
Çaresiz kalırsın sevda elinde.
Fırtınalar kopar gönül selinde,
Yandığın yetmez mi divane gönül

Filiz’im yüreğin özüne döndü
Nihayet gözünün yaşları dindi.
Artık bu masalda son perde indi
Yandığın yetmez mi divane gönül.

Derya 🌹 FİLİZ KÜYÜK ✍🏻 24.03.2026