Yeni bir başlangıç Şiiri - Naile Öztürk

​Yeni açılan bir sayfa gibiydi hayat,
Yaşanmış onca fırtınadan sonra...
Lekesiz, bembeyaz değil belki;
Ama umut kokuyordu kenarları.
​Yırtılmış cümleleri bıraktım geride;
Adını anarken titreyen satırları,
Eksik vedaları
Ve içimde yarım kalmış "seni"...
​Bir sabah gibi doğdun kalbime;
Geceyi inkâr etmeden,
Karanlığı yük etmeden üstüne.
Sanki "yeniden" demek için
Gönderilmiş bir mucizeydin.
​Dokunduğun yerde geçmiş susuyor artık,
Hatıralar bağırmayı bıraktı.
Sen geldin ya;
Acılar bile uslandı içimde.
​Yeni açılan bir sayfa gibiydi hayat,
Ama bu kez kalemi korkmadan tuttum.
Çünkü ilk defa,
Sonu hüzne çıkmayan bir hikâyeye
İnandım seninle.
​Yazdığım hiçbir cümlede korku yoktu artık;
"Silmek zorunda kalırım" diye
Titremiyordu parmaklarım.
Sen, geçmişin küllerinden doğan o sabah;
Işığı incitmeden yayılıyordun içime.
​Ne acele ettin kalbime girmek için,
Ne de yaralarımı yok saydın.
Sadece durdun...
Ve kalmayı seçtin.
​Oysa ben,
Herkes gider diye öğrenmiştim sevmeyi.
Tam alışmışken ıssızlığa,
Varlığınla sınandım.
​Yeni açılan bir sayfa gibiydi hayat,
Ama bu kez mürekkep gözyaşı değildi.
Cümleler ağır değil, derindi artık;
Ve derin olan her şey gibi,
Gerçekti.
​Şimdi anlıyorum;
Her bitiş bir son değilmiş aslında.
Bazı vedalar,
Asıl hikâyeye hazırlıkmış.
Ve sen...
Hayatımın kenarına düşülmüş bir not değil;
Başlı başına,
Yeni bir başlangıçmışsın.