Yedi veren güller Şiiri - Gece Gözlü

YEDİ VEREN GÜLLER

Yedi veren güller gibiydi hayat...
Her mevsim yeniden doğar,
Her doğuşunda biraz daha eksilirdi.

Akşam sefası gibiydi;
En güzel kokusunu,
Gözlerden sakınan karanlığa bırakırdı.
Biz çiçeklerin açmasına sevindik,
Kimse köklerin sessiz çığlığını duymadı.

Dalın yükünü çiçek bildiler,
Oysa ağacı ayakta tutan yaralarıydı.
Bahar dedikleri,
Bir vedanın yeşeren tarafıymış.
Sonbahar ise
Hatırlamanın en ağır rengi...

Ben ömrü uzun sandım;
Meğer insan,
Bir nefesle bir suskunluk arasına sığan misafirmiş.
Ne kadar seversen sev,
Zaman herkesi aynı toprağa yazarmış.

Yedi veren güller de yorulur bir gün,
Akşam sefası da kokusunu geceye bırakır.
kader,
En güzel çiçekleri bile
Toprağın sessizliğine emanet edermiş.

O vakit ...
Hayat, çiçek açmak değil;
Solacağını bile bile kokusundan vazgeçmemektir.
Son dal da kırıldı.
Son koku da rüzgâra karıştı.
Geriye ne gül kaldı ne akşam sefası kaldı...

Hayatın mezar taşı yoktur.
İnsan, adını son kez söyleyen dil sustuğunda değil;
Kendisini hatırlayan son yürek de sustuğunda gerçekten ölür.