Yeminim Var Şiiri - Naci Yoldaş

Gerçekleşmeyeceğini bile bile kurdum o düşü,
çünkü kalbim yıkılmayı göze almıştı.
Her taşında bir acı, her duvarında bir yemin var,
yıkılsa da o bina, ben o yeminle ayakta kaldım.

Urfa’nın rüzgârı savurdu külümü,
Amed’in taşı tuttu sözümü.
Karanlığa kafa tutan bir yüreğim var,
diz çöktüm belki… ama boyun eğmedim!

Sustuklarımı sanma korkudan,
bazı sessizlikler fırtınadır,
yıkmadan önce biriktirir!

Şimdi sorsunlar: “Neden hâlâ ayaktasın?”
Çünkü ben yıkılınca bile,
enkazın altından bile bakarım gökyüzüne!

Her yanım yanık,
her nefesim dertli,
Ama bu yürek hâlâ sönmedi!
Ben kül oldum, ama o külde bir kıvılcım var,
Bir gün yine yakacak,
yine doğacak adım var!

Unutmadım, unutmam da -
Kim yaktıysa, kim sustuysa, kim izlediyse,
Hepsine bir sözüm var,
Bir gün o sessizlikleri bile konuşturacağım!

Ben acıya dost, ihanete aşina,
Ama diz çökmedim kimsenin masasında!
Urfa’nın gecesi şahittir,
Amed’in taşı gibi serttir yeminim hâlâ!

Küllerimden doğmadım ben,
Küllerimin üstünde yürüdüm!
Her adımda bir yara, her yarada bir zafer gizli,
Benim hikâyem, yanarak ayakta kalmanın destanı!

Ve bilsin herkes:
Ben artık düşler kurmam,
Düşleri yakarım!
Çünkü bazı yangınlar yakmaz,
İnsanı yeniden yaratır!