Hep Sendin Allah'ım Şiiri - Naci Yoldaş

Dünyaya tutunmaya çalıştım önce,
insanlara, sözlere, yarım kalan umutlara…
her defasında bir kapı sandım,
ama hepsi duvardı aslında.

Ben aradım…
ama yanlış yerlerde aradım.
Ben bekledim…
ama yanlış kalplerde bekledim.
Ve her kırılışımda
biraz daha kendimden eksildim.

Sonra darlık geldi—
nefesin bile dar geldiği o an…
kimse yetişmedi.
İşte orada anladım:
her sıkıntıda yetişen
hep sendin Allah’ım.

Seslendim içimden,
kimse duymadı…
sözlerim boğazımda düğüm oldu.
Ama sen…
ben konuşmadan da duydun.
Çünkü her duamın muhatabı
hep sendin Allah’ım.

Kaçacak yer aradım,
bir omuz, bir kapı, bir sığınak…
ama hiçbir yer huzur vermedi.
Ve ben yorulup durduğumda
başımı koyduğum tek yer
yine sendin.

Çarelerim tükendiğinde,
aklım susup yolumu kaybettiğinde,
her şey bitti sandığım o yerde…
bir şey bitmemişti aslında.

Çünkü sen vardın.

Ben sandım ki geç kaldım,
sandım ki yalnız kaldım,
sandım ki unutuldum…
ama şimdi görüyorum—

Ben senden uzaklaşmışım,
sen hiç gitmemişsin.

Hep sendin Allah’ım…
ben geç anladım.

Şimdi ne dilim yeter seni anlatmaya,
ne kalbim hakkını vermeye…
ama artık biliyorum:

Ben düşsem de
beni kaldıran sensin.

Ben sussam da
beni duyan sensin.

Ben tükensem de
beni tamamlayan sensin.

Ve şimdi…
hiçbir şeyim kalmadığında bile
içimde bir şey hâlâ dimdik—
çünkü sen varsın yarabbim.