Sen benimle oyun oynamak istedin,
Ama sen düştün kendi oyununa!
Ben sevdim seni, ama planlayarak —
Her kelimen, her gülüşün bir hamleydi benim için.
Satranç gibiydik biz,
Ben şah oldum, sen piyon sandın kendini kurtardın.
Ama ben her taşın yerini önceden bilirdim,
Ve her hamlende biraz daha yandığını izledim sessizce.
Ben sustum, sen kazandığını sandın,
Oysa ben senin sonunu hazırlıyordum her sessizliğimde.
Benim aklım buz gibiydi,
Kalbimse o buzun içinde yanan bir kıvılcımdı.
Ben delirdim, ama bu delilik bilinçliydi,
Kendimi yaktım ki senin maskeni görebileyim.
Sen gülünce cennet sandın kendini,
Ben o gülüşe cehennem kurdum.
Ben sustum çünkü haklı olan bağırmaz,
Sen konuştun, ben ezberledim her sözünü.
Şimdi her nefesinde kendi yalanına boğuluyorsun,
Benim stratejim sessizlikti — senin sonun gürültü!
Sen benimle oyun oynamak istedin,
Ama ben o oyunu çoktan bitirmiştim.
Sen kaybettiğini geç anladın,
Çünkü ben hiç kazanmak istemedim…
Sadece seni kendi oyununda boğmak istedim.
Ve şimdi —
Ben yandım, ama bilinçli yandım.
Sen yanıyorsun, ama farkında bile değilsin.
İşte aramızdaki fark bu:
Ben planımdım, sen pişmanlığın!
Ben oyunun yönünü değiştirdim,
Benim finalim de bu işte.
Kayıt Tarihi : 28.03.2026 21:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (1)