Yemin Olsun Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Yemin olsun o düşen son yaprağın sessizliğine,
Geceyi bölen o dilsiz feryada, o kör karanlığa yemin olsun…
Sustuğum ne kadar cümle varsa bağrıma taş basıp,
Tüm kırgınlıklarımı gömdüm kentin bu en tenha sokaklarına.
Gözlerimden süzülen her damla şahittir artık bu vazgeçişe;
Ne bir adım geri atarım bundan sonra,
Ne de kapısını çalarım o sahte aydınlıkların.
Yemin olsun,
Kendi yaralarımı kendi ellerimle sarıp,
Bu kimsesiz yolda bir başıma, dimdik yürümeye…

Yemin olsun o kırılan umutların soğuk külüne,
Göğsümü bıçak gibi kesen o amansız sızıya yemin olsun…
Adını anmayacak bir daha dudaklarım,
Gölgenin düştüğü hiçbir patikaya girmeyecek adımlarım.
Bütün kapılarını kilitledim içimdeki o eski odaların,
Anahtarlarını da attım dönüşü olmayan o en derin kuyulara.
Varsın ayaz yaksın tenorunu bu yalnızlığın,
Varsın fırtınalar devirsin sığındığım o dilsiz duvarları;
Diz çökmeyeceğim artık bu acımasız kentin ortasında,
Kendi küllerimden yeniden doğacağım geceye…

Yemin olsun gökyüzünün o sönük yıldızlarına,
Eski bir sevdadan arta kalan o yorgun hatıraya yemin olsun…
Bu keder benim zırhımdır artık, bu suskunluk benim kalem!
Sözlerin bittiği, mısraların kapandığı bu son durakta,
Yüzümü döndüm sonsuzluğun o derin sükûnetine.
Bundan böyle ne bir medet umarım kimseden,
Ne de bir tebessümün rüzgârına kapılırım.
Şiir sustu, ant içildi, mühür vuruldu;
Ve ben, yeminimle baş başa kaldım bu gecenin tam kalbinde…