Yemin Şiiri - Mehmet Ümit Kılınç

Tarihin en sözsüz yüzü.
bir karşılaşma—
üstümüze düşmeyen sorumlulukta
yüzün, yüzümden kaçmak ister
sönmüş bir hakikatle
her dakika.

Gökyüzüne dokunan ellerin
şimdi toprağın içinde.
Sözleri saklayacak yer ararken
sesinden bir parça sererim üstüne.

Ölümsüzlüğün ceremesini çeken
bir çift yüke—
kanatların üzerine yemin ederim.

Dünyanın öbür ucunda,
mezar ayaklarımın üstüne çıkar.
Aynı yeminle
bir doğum hazırlarım.
Söz yerini bulur—
bir uçurum
ellerimde mum yanar.

Kelebeklenmiş irmikle
helvanı kavururum—
misafirin olmaz.

Annen, tükürdüğü toprağa
dua okumaz.

Hiç kimsen—
bir tek ben.
ölmüş bir kefeni sırtlarım.

Ruhunun en geniş yerinde
ömrüm,
kusursuz bir rahmin
en küçük parçası.

dünyanın kenarında
seni ararım.
ruhumda, kanatları yük
bir meleğe ettiğim yeminle

şimdi
seni
seviyorum.