Adımı Yazma Şiiri - Mehmet Ümit Kılınç

I
Göz, nizam;
bir dua.
Kelimelerle anlatılamaz
mavi bir çığlık.
Ortaçağ karanlığından
doğan dağınık saçlarıyla
hiç bir zaman
her zaman -
bir el
ortası kınalı.

II
Mahrem-
kederden örülmüş bir
beyaz örtü,
üstünde babasının
kalabalık sözü.

İnsan…
Mayasız, kabuksuz,
uykusuz bir çocuk
kucakta.

yoğrulmuş hamur,
kötülükten uzak
kayıtsız taşra yolcusu
saçları kollarında
bir süpürge ucu.

Ortasında ömrün
sırtında devrin kayıtsız yükü
-mavi bir gökyüzü—
altında çiçekli esvabı.
“Korkma,” der,
evladın şehirde mektepli

III
Gün görmüş
bir hakikat mendili
yerli yersiz
kanlı el bezi.

Şimdi gözleri
bir başka dünyada
selam güzellemesi

İnsan oğlu
hakikat
senin insan olanında.