Dolunay Şiiri - Mehmet Ümit Kılınç

Hani söyleyemediğin
lekeli bir
tarafın var demiştin.

Kendine sakladığın,
ısısız kaldığın
bir ay ışığında.

Hakikat,
bir tutam sesinde
var olmuş.
Rengi atmış
bir filika;
bir ay ışığında
işte yanındayım —
ver şimdi hediyemi.

Oturduğun yerden
çenesi kalkmış
bir tebessümle;
sancılı yüreğe
kürek çekmeye
direndir.

Islık çalarak
yürünür bu yollardan;
hangi aydınlık gün
inkâr edebilir ki?
Hesabını tutmadık.

Ey,
kan ter içinde kalan
aydınlık!
Söz yürektedir.
Öz, tekerrürde.

Harmanla şimdi —
hangi kargaşaya
lisan öğreteceksen
kabulüm.

Seni bir ay ışığında
ezberledim.
Her lisanı rehber
ilan ederim
beyaz bir dolunayda.