Yemekten Anlamayan Ben Şiiri - Alper Tun ...

biraz yemek zevkimi ölçüp biçeyim
yok ki nasıl ifade edeyim.

yumurta kırsam. kendim bile yemem
o kadar beceriksizim.

evlerde, işyerlerinde
sıra bana gelince
az fırça yemedim.
ballı yumurta bu!
siz bilmezsiniz cahiller!
diyerek kendimi savundum.

ev keki bulursam. hipnoz olurum.
ama bazıları ıspanak katıyor
yeşillik katıyor...
bu kek kardeşim! şeklini bozuyor.
ayrıca yeşillik kekte ne gezer.
salata tabağı mı bu...

sade veya üzümlü ev keki...
konu benim için bitti

mesela patates kızartması
hastasıyım, yanında uyurum...
döner ve dürümlerin her cinsi
yerim hiç affetmem
son günüm olsa onu yine isterim.

ağır yemeklerin adamı değilim ben
yersem uyumam gerekli
pirinç yemem, sarhoş oluyorum.
doktora sormadım ama
pirinç yiyince ben sarhoş oluyorum.
o yüzden yemiyorum.

menemen yedi yirmi dört yerim.
yemekten hiç usanmam
nerde bulsam, sormam, eşlik ederim.

peynir cinslerindeyim
severim, yerim, ayırt etmem.

rafine yemek zevkim yoktur benim
ne bulursam onu yerim

tek rafine zevklerim çay ve zeytin
ikisini de kilometrelerce uzaktan
iyisini kötüsüne ayırt ederim.

çayla yazılmış benim kaderim.
kokusunu almasam
aklımı kaybederim.

zeytin iri ve küçük çekirdekli
oturur akşama kadar yerim.

abur cubur cinslerinden geçtim ben
eskiden çok fazla çekirdek ve kola
ve yine cips yerdim...

ama şimdi sadece gofret...
mutlaka yemeliyim
yeni bir cinsi çıksa denemeliyim.

bu arada mekan tercihlerim
hep salaş yerlerdir...

sevemem! duramam ben
ayna gibi parlayan,
en küçük çataldan başlayıp,
sıra sıra uzanan
garsonun şampanyasıyla sonlanan
romantik, romantik...
pot kırarım, ortamı bozarım.
zaten öyle yerlere
ben hiç uğramadım.

et balık kelle bunlar yenir elle
fazla tefferruat,
entellektüel Fuat

ama konu uyum sağlamaksa
o füları zorla da olsa takarım.
o rolünde hakkını veririm.

ama yemek zevkim bu kadar
ayrımlarım yok...
yeşillik çorbaları hariç