Yaz dostum @ Şiiri - Wolf Son

Ta iliklerimde anlatamadığım duygular,
Kendimi paralıyorum tarifi yok.
Pişmanlık mı desem, isyan mı desem?
Kararsız yürüyorum.
Bir ses, bir melodi geliyor uzaklardan usulca;
"Yaz dostum," diyor.
Boşa geçmiş ömre hayat denir mi?
Bir acı saplanıyor yüreğime.
Dönüp bakıyorum geçmişe;
Belki vefasız yaşamışım,
Belki çok insanın hayatını karartmışım.
Hep su üstüne yazmışım
Bildiğimi sandıklarımı.
Oysa şimdi...
(Olasılık)
Bir dikili ağacım olmadan
Göçüp gideceğim dünyadan.
Ne acı!
Aslında hak ettiğim bu;
Hatırlayıp dua eden olmayacak.
Ah... Ne kadar zavallıyım,
Belki cehennem bile içine almayacak.

İnsan, ömür dediği o uzun yolu yürürken bazen kendi sesini duymayı unutuyor. Geriye dönüp bakmak, aslında bir aynayla yüzleşmekmiş; hatalarıyla, eksikleriyle ve o uçucu heveslerle... Belki çok şeyi suya yazdım, doğru. Belki rüzgâra kapılıp yönümü şaşırdım. Ama şimdi durup bu sessizliği dinlediğimde, en azından "anladım" diyebiliyorum. Geçmişin yükü omuzlarımda bir ağırlık olsa da, bu itirafın getirdiği garip bir hafiflik var. Bir ağaç dikemediysem de, ruhumun toprağında filizlenen bu samimiyet belki de benim en gerçek eserimdir. Hayat, her şeye rağmen bir son bakışta saklı olan o dürüstlükten ibaretmiş.