Yaşıyor Benimle Şiiri - Kasım Kobakçı

Durmadan sızlar içim, hasretin yakarken,
Zalim düşmanlar, cana bombalar atarken,
Ölüm korkusu, her an üstümde yatarken,
Yarimin kelamları, düşüyor zihnime.
*
Vahşet meydanlarında, can veren insanlar,
Toprak altına girdi, çaresiz kalanlar,
Zulmün ortasında, kör dövüşe dalanlar,
Sensizliğin acısı, eşiyor bağrımı.
*
Toz bulutu içinde, kayboldu umutlar,
Gökyüzünü kapladı, simsiyah bulutlar,
Sessizliğe bürünmüş, çakılmış tabutlar,
Aşkının hatırası, aşıyor bendimi.
*
Siperlerde beklerken, kanıyor ellerim,
Titriyor soğuklardan, parçalanmış derim,
Savaşın çamurunda, kazıldı makberim,
Sesin kulaklarımda, üşüyor çaresiz.
*
Feryatlar yükseliyor, masum dudaklardan,
Kan sızıyor toprağa, cansız yanaklardan,
Dumanlar tütüyor bak, yanan sokaklardan,
Yokluğun hançer olup, deşiyor sinemi.
*
Parçalanmış şehirler, virane binalar,
Evladını yitirmiş, feryatlı analar,
Zulmün pençelerinde, yıkılmış yuvalar,
Mahzun hatıraların, koşuyor peşimden.
*
Uçuşan şarapneller, biçiyor canları,
Kızıla boyadılar, koca meydanları,
Tarih asla affetmez, böyle ziyanları,
Şefkatli gülümsemen, yaşıyor benimle.