Yaşar Yaramış Şiirleri - Şair Yaşar Yaramış

Düşmüş büyük kente köyden.
Kimi garptan,kimi şarktan.
Kurtulmak için yokluktan
Savaş verir, simit, suylan.

Ayrılmış anadan,yârdan

İnsanlarda söz,sebat kalmamış
Boşa yaşamış,hiç ders almamış
Bir ömür dünya ya tamah etmiş
Mal biriktirmiş,sıkmış,salmamış

Dünya ya hiç kimse kalmaz direk

Baba tarafından ana rahmine
Atılmakla başladı ilk yolculuk.
Daracık,karanlık bir odada tam
Dokuz ay,on gün sürdü bu yolculuk.

Önce belli belirsiz bir şey idi.

İçim içime sığmıyor,
Vurmak,kırmak geliyor içimden.
Gönül bir yerde durmuyor,
Sevmek,sevilmek geliyor içimden.

Deniz eskisi gibi mavi değil.

Gidiyorum yollarda
Elden ele kollarda
Kimse bilmez halimi
Yapayalnız sallarda.

Güneş battı ufuktan

Kollayıp kayırırken solu sağı
Görmedin önünde koskoca ağı
Çözülsün gayrı gözlerinin bağı
Aşalım,aşılmaz denen şu dağı.

Ne Lenin'i,ne Mao'su,ne Marks'ı,

Daha dündü tanıştığımız
Her sabah selamlaştığımız
Bir su gibi aktı geçti zaman
Bak.Bugün se ayrılıyoruz.

Bir şeyler verebildiysek sizlere

Yirmi beş yıl önce,
Öğrenci olduğum bu yerde,
Şimdi ben bir öğretmenim.

Ben bir şair,
Ben bir yazarım.
Haksızlık yapan
Babam bile olsa,
Affetmem kızarım.
Kızmakla kalmam,

Bana kış güneşi deme
Ben ekvator güneşiyim.
Onun için uzaksın ya bana
Biliyorsun ya,yaklaşınca
Yanıp kavrulacağını,
Ateşime dayanamayıp