Yaşamak Seninle Başlar -1

Sen gelmeden gözünün feri gelir yanıma
Gönül penceremden bir umut yeşerir
Ardından saçının rüzgârı girer içeri,
Ellerinin sessizliği,
Dudaklarının unutulmuş sıcaklığı...
Bir anda güz, bahara döner ruhumda

Sen yoksan, hayat yüzüme kapanan kapı
Sokaktaki yüzlerin hepsi birer yabancı
Kimse birbirine bakmaz;
Selam dudaktan değil, alışkanlıktan çıkar.
Eller tokalaşsa da ruhlar dokunmaz.
Başkasının omzuna değmeden
Herkes kendi yalnızlığının hevesinde yaşar

Gökyüzü güzel sesini unutmuştur çoktan
Deniz,
Mektup gibi mühürlüdür gecenin alnına
Gün, hep aynı renkte açılsa da
Dostluklar bir elin parmakları kadar sayılı
Sevgiler
Vitrindeki eşyalar gibi el değiştirir sürekli
Oysa hayat,
Başkasının biçtiği elbiseyi giymek değildir.

İsterim ki
Sabah takvimden değil, gözünden doğsun.
Bilinmeyen şarkılar söyleyelim;
Ellerimiz birbirini aramak zorunda kalmasın
Belki o an, zaman da eski saatlerini kırar.
Çemberler çözülür.
Ayrılık, sözlüklerden silinir.
İnsan, ilk kez gerçekten yaşadığını fark eder.
Çünkü aşk,
Dünyanın değişmesini beklemek değil,
Dünyayı senin gözlerinle yeniden görebilmektir.