YAŞAMAK Şiiri - Cem Eyüboğlu

Yaşamak

Yaşamak…
Bazen bir nefesin içine sığan uzun bir yol,
Bazen de insanın içinden geçip giden sessiz bir rüzgâr.

Sabah uyanmakla başlar sanırsın,
Oysa çoktan başlamıştır içindeki mücadele.
Bir yanda umut,
Bir yanda yorgunluk yürür yan yana.

Yaşamak;
Kimi gün bir gülüşe tutunmaktır,
Kimi gün hiçbir sebep yokken ayakta kalmaktır.
Ve bazen,
Sadece devam etmeyi seçmektir.

İnsan en çok kendi içinde yorulur,
Kimse görmez o savaşı.
Dışarıdan sağlam duran bir kalp,
İçeride kırık aynalar taşır bazen.

Felsefe
Yaşamak üzerine düşünmek bile ağırdır,
Çünkü her cevap yeni bir soru doğurur.
Ve insan,
Sorularla büyür aslında.

Bir sokaktan geçerken durmak gibidir bazen,
Hiçbir yere yetişmeye çalışmadan.
Sadece var olduğunu fark etmek…
İşte en sessiz anlamı budur belki de.

Yaşamak,
Her şeye rağmen yeniden denemektir.
Düştüğün yerden kalkıp
Aynı gökyüzüne bakabilmektir.

Ve bazen…
Hiçbir şey yolunda gitmese bile,
İçinde küçücük bir yer
“Hâlâ buradayım” diyebilmektir.

Belki de yaşam dediğimiz şey,
Mükemmel olmak değil,
Eksik kalmaya rağmen
Devam edebilmektir.