Yasa Adıyla Şiiri - Kasım Kobakçı

Hücrelerinde göç eden, yiğit erenler,
Urgan boyna geçince, tıkanır yolları,
Vurdu kendini dediler, sahte beyanla,
Güçlü olan haklı çıktı, yasa adıyla.
*
Kafes ardında, esir yatan kalabalık,
Küre sustu, hiç duyuramadı derdini,
Haber ağları, sakladı kanayan hali,
Ülkeler sırt döndü, bu derin gözyaşına.
*
Sustu feryatlar, taş duvarlar arkasında,
Taş kalpli hükümdar, ezip de geçtiğinde,
Mutlak çökecek, zorbanın hain temeli,
Aydınlık sabah güler, kara tepelerden.
*
Esir ruhlar bekliyor, sıcak ilkbaharı,
Soldu kafes ardında, körpe filizleri,
Kan revan olur, sızar kurak bozkırlara,
Şefkat toprağa düştü, kibrin gölgesinde.
*
Kelepçe takıldı, kırılgan bileklere,
Görmedi kameralar, kanlı eziyeti,
Yabancı simalar, baktı hep başka yöne,
Sahipsiz kaldı, masum yığınların yurdu.
*
Ateş gölüne düştü, sönen umutları,
Nizam diyerek ezdiler, solgun yüzleri,
Ateş kavurdu yurdu, kışın ayazında,
Cellat kılıcı parladı, masum boynunda.
*
Sonsuz değildir, asil ruhların gözyaşı,
Yıkılıp gider, zorbanın demir kafesi,
Umut çiçekler açar, bahar rüzgarıyla,
Şifa bulur tüm dertler, huzur ikliminde.