Yarım Kalanın Ardından Şiiri - Yücel Özkü

YARIM KALANIN ARDINDAN
Seni yitiren ben değildim,
Sen, kendi noksanlığında silindin.
Bir ihtimalin eşiğinde bekledim seni,
Sen o eşiği geçecek cesareti bulamadın.

Ben kalbimi ardına kadar açtım,
Sen kapıları yarım bırakan rüzgâr oldun.
Sevda dedik, dilin sustu,
Ben sustukça içimde yankın çoğaldı.

Gitmek belki kaderin değildi,
Ama kalmak yüreğine ağır geldi.
Ben vazgeçmeyi bilmedim,
Sen sevmeyi yük saydın.

Şimdi yokluğun bile bir eksiklik değil,
Zira sen hiçbir vakit bütün değildin.
Adın, yarım kalmış bir cümle gibi,
İçimde suskunluğa gömüldü.

Seni bir ömür sanmıştım,
Oysa sen, bir mevsimlik rüzgârdın.
Gelişin aldanışa benzerdi,
Gidişin sessizliğe.

Kalbimde sana ayrılan yer,
Artık kendime varan bir yoldur.
Sen eksildikçe ben çoğaldım,
Yitirdikçe kendimi buldum.

Ve şimdi adını anmıyorum,
Bazı hikâyeler hatırlanmak için değil,
Unutulmak için yazılır.

Bir gün dönüp baktığında ardına,
İzlerimde beni değil,
Kendi yarım kalmışlığını göreceksin.

Çünkü ben sevdim;
Eksiksiz, derin ve korkusuz.
Sense yalnızca değdin,
Bir ömrü kavrayamayacak kadar yüzeysel.

Artık ne sitemim kaldı sana,
Ne de içimde bekleyen bir sızı.
Ben kendime yetmeyi öğrendim,
Sense bir kalbi hak etmeyi öğrenemedin.

Yücel ÖZKÜ
08 Nisan 2026/18:43