Yaranamadım Şiiri - Fatma Soylu

Sırtımda dünden kalma bir hançer yarası,
‎Gözlerimde bir kentin dumanlı manzarası...
‎Şimdi hangi lügatta aranır bu vefasızlığın karası?
‎Canımı yoluna adadım, bir adım gelmedin
‎Gül diye göğsüme bastım, kıymet bilmedin.
‎Fırtınalarında sana kalkan oldum da
‎Sen bir kere gülmedin.
‎
‎Güneşi getirsem önüne, neden sıcak dersin
‎Bin bahar sunsam ruhuna, güz nerede dersin.
‎Ben kendimi senin için ateşe atmışken bile,
‎Dumanımdan şikayet eder, sönmemi istersin
‎Gölgenle savaştın, benimle vuruştun,
‎Kendi yalanında kendin yoruldun.
‎Bütün kusurları bende topladın,
‎Sütten çıkmış ak kaşık mı oluverdin?
‎Düşün her şeyi, suçlu ben miyim?
‎Kuruyan bir yaprak, dalda nem miyim?
‎Şikayet etmediğin tek bir an yok,
‎Ben senin ömründe bir cehennem miyim
‎Sanki ben senin için kendimden vazgeçerken, sen benden vazgeçmek için bahaneler biriktirmişsin.
‎Sanki ben senin karanlığını aydınlatmaya çalıştıkça, sen benim ışığımdan nefret etmişsin.
‎Emeği hiçe saymak senin en kolay yanındı
‎Ziyan ettiğin bu yürek, aslında tek sığınağındı
‎Her sabah güneşi saçlarına dolayıp getirdim de
‎Ben sana yine yaranamadım...
‎Denizdim ruhuna dinginlik verdim,
‎Dağ idim, rüzgara göğsümü gerdim.
‎Ben senin önüne bir ömür serdim
‎Kulun oldum,kölen oldum her düştüğünde elin oldum, yine yaranamadım...
‎Zehir sundun şifa niyetine içtim, yine de senin gözünde aklanamadım.
‎Her kusurunu sevap diye bağrıma bastım, bir tek benim doğruma katlanamadın.
‎O çok sevdiğin bahanelerini, ör kalbinin üzerine
‎Bak bakalım, kim sarılacak o buz kesmiş ellerine?
‎Ne yaptıysam olmadı sen bana hiç dayanamadın
‎Ne yaptıysam olmadı ben sana hiç yaranamadım...
‎