Yaralı Düşler Davacısı Şiiri - Emrah Erçin

Tek başıma yürüyorum sahil boyu,
Bir dalgalara bakıyorum, bir boşluğa...
Her şey öyle anlamsız, öyle yavan ki bugünlerde;
Ne hayatın tadı var artık, ne toprağın tuzu.
İçimde adı konulmamış bir sızı,
Ha ağladım, ha ağlayacağım...

Haykırmak istiyorum aslında,
İçten içe kopuyor kıyametlerim ama kimse duymuyor.
Yürüyorum, yürüdükçe hafiflerim sanıyorum;
Geçmiyor işte...
Attığım her adımda, boğazımda bir düğüm daha körleşiyor.
Biri çevirip de "Nasılsın?" dese,
"İyiyim" diyemem, çocuk gibi ağlarım...
Öyle doluyum ki, dünyaya küsüm bu aralar.

Bir çay bahçesine sığındım, bir çay söyledim;
Taze, sıcak, dumanı üzerinde...
Ama gel gör ki içim buz kesmiş.
İçtikçe ısınırım diyorum, nafile;
Kalbim ayazda kalmış sanki, titriyorum.
Bardağı tutarken ellerim, bakarken gözlerim buğulu...
Fark etmesinler diye sadece önüme bakıyorum.
Çayı da artık şekersiz içiyorum;
Tadı olmayan bir ömrün, çayı şekerli olsa ne yazar?

Her şeyimi çaldılar benden, davacıyım!
Umutlarımı müsadere edenlerden, yaşama sevincimi,
Yüzümdeki o masum gülüşü,
Ve en çok da güvenimi çalanlardan davacıyım.

Yalan sevgilerinizin bedelini papatyalar ödemedi mi?
Yapraklarını tek tek, insafsızca yoldunuz.
Sahi, siz ne ara bu kadar taş kalpli oldunuz?
Hani "çok" seviyordunuz, hani uğruna ölüyordunuz?
Bırakın Allah aşkına; siz sevdadan ne anlarsınız?
Yalan aşkınız da, sahte sevginiz de yerin dibine batsın!