Yaraların Yaralarıma Denk Olunca

Yürüyorum şu an yağmurların altında,
Bomboş sokaklarda sırılsıklam bir başıma...
Bu şehrin ışıkları mı güzel gösteriyor dünyayı,
Yoksa sana olan sevdamın parıltısı mı, bilemedim.

Şimdi sen çok uzaklardasın, ulaşılamaz...
Sana defalarca gelmek, yollarını aşmak istedim.
Aşkla bakan o gözlerinden doya doya öpmek,
Kokuna hasret kaldığım o teninde dinlenmek istedim.
Herkesi, her şeyi yendim de bir tek sana yenildim;
Ah benim kokusuna hasret kaldığım yarim...

Aynı yıldızlar altındayız, biliyorum ama,
Dokunamıyorum tenine, ulaşamıyorum sesine.
Ne zaman bitecek bu mahşerlik hasret?
Ben senin özlemini bile, senden daha çok seviyorum.

Şu an yağmur yağıyor pencereme usulca,
Gözyaşlarım da aynı hızla dökülüyor defterime.
Kalem ağlıyor her harfte, ben bitiyorum her satırda...
Hani diyorsun ya "Adını yollara yazdım" diye;
Ah be yarim, ben senin gözlerini kalbime kazıdım,
Kanata kanata çizdim resmini ruhuma...

Bak, yine gece yarısı oldu, hüküm giydi karanlık;
Kaldım hayalinle, resminle baş başa.
Hasretimi anlattım o cansız fotoğrafına,
Gözlerim doldu, bir damla yaş düştü üzerine.
Resmini öptüm, hıçkırıklarla ağladım;
Yüreğimi senin özleminle dağladım bu gece...

Evin her köşesinde seni aradım, her yerde hatıran...
Bir zamanlar cennet bahçesi olan yuvamızda,
Şimdi sadece hıçkırıklarım yankılanıyor.
Gülüşlerinin olmadığı bu ev, şimdi karanlık bir mezar;
Öyle soğuk ki sensizlik, iliklerime kadar üşüyorum.

Senden kalan, üzerinde kokun olan birkaç eşya...
Onlara sarılıp uyuyorum her gece, çocuk gibi.
İşte ben seni böyle seviyorum;
Yaşarken diri diri mezara girecek kadar...

Ama bunları sen anlayamazsın, bilemezsin.
Bir gün, yaşattıklarını yaşayınca göreceksin neler çektiğimi.
Hele bir bekle; yaraların yaralarıma denk olunca konuşalım...
O zaman bakalım; kim kimseden ne almış,
Kim kimi nerelere götürmüş?

Emrah Erçin