Yaralı Çocukluk Şiiri - Eyüp Beyhan

Çocuk,
Dünyanın bütün dillerinde
aynı gülüşün adıdır.
Bir kelebeğin peşinden koşarken
kimse sormaz ona:
"Hangi ülkenin çocuğusun?"
Bir uçurtmayı göğe bırakırken
ne sınır bilir,
ne harita.
Çocuk işte çocuk;
Kirli dünyanın en temiz anı,
yaratılmışların en masumu.
Ve dünyanın hangi köşesinde koparsa kopsun bir savaş,
Önce bir çocuğun gözlerine gelir yaş,
yaralanır uykusu, oyunu bozulur,
yıkılır sokaktaki dizdiği taş.
Annelerin duaları
dumana karışır.
Kuşlar çekilir gökten.
Füzeler uçar kuşlar niyetine.
Bir uçurtma,
rüzgârı terk eder.
Sonra haritalar büyür,
Bir çocuğun avucuna sığan evi
küçülür.
Mavi gökyüzü
siyaha bürünür.
Kapılar yerinde kalır belki,
Ama dönüş yolları kaybolur.
Beton yığınları altında
oyuncaklar,
Hayattan kopan masum çocuklar.
Bir bebeğin yüzünde toz,
Bir topun içinde sessizlik vardır.
Ve enkazın altında yalnız taşlar değil,
Bir çocuğun yarına sakladığı
cıvıltılar da kalır.
Avucunda misketler,
ceplerinde küçük sevinçleri...
Size çok görenler,
korusun elleri.
Bir çocuğun gözlerine bakıldığında,
Utanmaz mı insan olan?
Çocuk,
Bir avuç oyun,
bir avuç gökyüzü,
bir avuç yarındır.
Çocuk,
Gözleri boncuk boncuk,
vicdan sızısı,
merhamet çınarı,
rahmet ırmağı...
Savaş biter.
Şehir yeniden inşa edilir.
Duvarlar yükselir.
Ama bir uçurtma dönmez göğe.
Bir gülümseme dönmez yüzüne.
Bir çocukluk dönmez yerine.
Nerede olursa olsun,
Savaşın en uzun enkazı
Çocukların içinde kalır.
(E.B/2024)