Yapay yarim Şiiri - Mihrimah Sultan

Bir yalanın içindeydim, gerçek sandım.
Kendi dünyamda seviliyordum zannımca.
Düştüm, kalbim yaralandı; üfledim,
Merhem sürdü ufak dokunuşlarla.

Sevindim yine de, "Seviyor." dedim, mahsunlaşarak.
Kırık bir kalple yaşamaya devam ettim.
Hani her şeyin yapayını çıkarıyorlar ya,
Sanki aşkın da yapayını yaşıyordum.

Aynı gözüküyordu ama gerçek değildi;
Aynı biliniyordu ama aynı değildi.
Ve sonra yine düştüm, yine kalbim acıdı.
Bu kez yara derindi; yine merhem sürdü, yine sardı yarayı.

Gittikçe daha da yoruluyordu bu yürek.
Gerçek sevilememişti, yalandı her şey.
Yapay üretim gibi, sahte dünyada sahte ilişki...
Aradan zaman geçti, biraz dalgalanarak.

Alışılmış bir dalgaydı bu. Ve yine düştüm,
Bu kez biraz sertti düştüğüm yer.
Yine merhem sürdü, sardı. Ona dedim ki:
"Beni bir daha düşürme, kalbim çok dağıldı, yara aldı."

"Tamam." dedi. Ve yine yapay sevgiyle devam ettim.
Artık anlıyordum ama bu yaşadığım sahteydi.
Yine de kandırdım kendimi bu kez yeniden,
Sanki yara almayı istiyormuş gibi.

Oysa mecali kalmamıştı bu kalbin, takâti kalmamıştı.
Yürümeye devam etti yine de. Ve son düşüş...
Öyle sertti ki son mecal de kalmadı artık.
Bu kez yara enfeksiyon kaptı.

Vücut bağırıyordu adeta: "Beni gör,
Kendine neler ettin?" diye. Bu son düşüştü.
Ve sen yine düşürdün beni. Ama ben
Devam edemeyeceğim, yapay yârim.