Yanmaya Mahkum ' Şiiri - Neva Ns

Bir rüzgar esiyor şimdi dalgalar arasından,
Mahzun hatıraları yokluyor yüreğimin orta yerinde
Ve bir sürü insan boş bakışlar eşliğinde
Amaçsız ve duygusuz,
Varacağı yere gitmeyi bekliyor bir vapurun güvertesinde.

Oysa ben, bu koca kalabalık içinde yapayalnız,
Başka dünyaların içine çekiliyorum.
Yönünü şaşıran bir pusula timsali,
Kayboluyorum bir hiçliğin kıyısında.
Ve düşler alemine dalıyorum ufku gözükmeyen, bu mavi sahranın ortasında.

Senle dokunamayacağım yarınlar kuruyorum aklımın kuytu köşelerinde.
Kimsenin geçmediği yerlerde ayak seslerin yankılanıyor.
Kokun yayılıp duruyor zihnimin tozlu raflarında,
Duvarlarına çarpa çarpa en derine siniyor.
Beni bir yangına mı sürüklüyor?
Bilmiyorum...
Gerçi denizin ortasında yanmaktan bahsetmek ne kadar mantıklı oysa?

Olmayacak düşleri adınla süslüyorum
Hiç bilmediğin karanlık diyarlarda.
Sonra dalgaların yansımasında buğulu bir rüya gibi,
Suya karışıp maviye bulanıyor hepsi.

Seni anımsatacak şeyler karalıyorum olur olmadık yerlere.
Belki sana varmayacak cümlelerle şiirler yazıyorum,
Yeni doğmaya başlayan yakamoz harlıyor içimdeki meşk yangınını,
İçimdeki ateşi alır mı yazıp çizmek? Bilmiyorum...

Hoş, sönmek mi istiyorum yoksa yanmak mı bu ateşte,
Ben onu bile bilmiyorum...