İstanbul'da Bir Sonbahar ' Şiiri - Neva Ns

Zincirleri vuruldu İstanbul'un, boğazıma.
Kördüğümler atıldı katbekat.
Sanki bir ölüm, bir dehşet.
Bu Pây-i Taht'ta,
Senden uzakta dem almak.

Zindanlara mahkum bir sahilde
Kopuyorum her adımda senden ,
Biraz daha, yavaşça...
Sanki bir avluda ecelime yürüyorum,
Yokluğun mahşeri anımsatıyor.

İstanbul'da bir sonbahar...
Galata'da yapraklar hüzün kokuyor,
Dört bir yanım yanıyor hasretinle,
Cayır cayır.
Sanki beni cehenneme hazırlıyor.

Bir hazan vakti, gün ağrıyor
Marmara'ya vuruyor göğün renkleri
Sensiz baktığım manzaralar,
Gezdiğim sokaklar...
Hiç biri değil ezberimde.

Payidar bir ukte oldun, kaldın içimde.
Çözemiyorum attığın düğümleri.
Sonsuzluğa bırakıyorum kendimi,
Usul usul...
Tut elimden kurtar beni.

Mutadı olduğum bu şehre;
Sen yoksan bir muamma, bir âmâyım.
Senden uzakta ben bana,
Kendime bile,
Yabancıyım...