Yanılsama Şiiri - Behçet Koray

pütürlü beyaz tavan,
estetik olmayanından.
üzerileri boş çiviler duvarlarda,
belki bir zamanlar mutlu resimlerdi üzerilerinde.

yerde bir fotoğraf
ve üzerinde bir adam.
gençliği ihtiyar yaşamış bir hâli var.
yüzü gözü de bana benziyor.
aynı bıkkın ifade.
elime alıp bi’ dikkatli bakayı...
aa...
aynaymış bu, fotoğraf değil.

yine de inanmıyorum, bu ben değilim.
bu adam mutluluğa dair bir umuda sahip değil.
daha ziyade en uzun pide rekorunu denerken
üç metre kala kuş pislemiş gibi bir ifadesi var.
bense
nadiren de olsa
kendimi mutlu etmek için çabalarım;
şarkı sözlerini içimden küfürlü yapıp gülerim mesela;
saate bakarım, sayılar aynıysa dilek tutarım;
henüz gerçekleşmedi ama...

sanırsam geçen geceyedi:
kendi cenaze törenimi tahayyül ettim uzun uzun.
yalnızca bir imam ve kimse hakkını helal etmiyor.
imam da iki yıllık ilahiyat mezunu.

bu duvarlar üzerime üzerime:
yorgan, demir parmaklıklar;
yastığım, tasmam.

yine de ev iyi,
sokak ise tuhaf:
daha bir gri sanki görmeyeli:
kaldırımlar, binalar, dahası insanlar...
hepsi gri.

moralim bozuldu yine.
bunun gibi hayal kırıklıklarım çok oldu.
2012’de kıyamet kopmadı mesela.
o zaman anladım ölümün kolay olmadığını.