Kum Saati Şiiri - Behçet Koray

odamın en yalnız köşesi
penceremde pek kalabalık bir şehir,
fazla kalabalık.
neden bu kadar kalabalık?
nereye gidiyor bu insanlar, nerelerde yaşıyorlar?

bu sorular yalnızca kıskançlığımın tezahürü aslında.
zira ben Tanrı’nın yalnız çocuğuyum
ve üstümde cinayet işleyecekmişim gibi bir ağırlık gündüzleri.
oysa bir merhumun hafifliğinde göğe yükselmek vardı,
yıldızları izleyerek.

artık sevgiye ihtiyaç duyulmayan,
tek isteğin yalnızlık olduğu bir hayat.
fazla bağlanacak bir yeri yok gibi bu hikayenin.

çok uzun yıllar geçer ve meğer üç günmüş dünya,
üç kısa gün.

cenazemde hiç kimse üzülmesin,
hiç de meraklı değildim yaşamaya.
ne gördük ki gamdan, kederden gayri?