Yandı canım Şiiri - İbrahim Eroğlu 2

Aşk bildiğim duygunun tam içine dalmışken
Bambaşka bir hismiş bu özünden yandı canım
İlk defa mutluluğa tam da ramak kalmışken
Vefasızın birinin yüzünden yandı canım

Mest etti güzelliği kapıldım deli gibi
Gönül bahçeme girdi ilkbahar gülü gibi
Tatlı tatlı estirdi sanki samyeli gibi
Yalancı baharından güzünden yandı canım

Bir gülüşü vardıki gözlerim kamaşırdı
Beni benden alıpta bulutlara taşırdı
Ceylan bakışlarıyla tuzağına düşürdü
O masmavi asuman gözünden yandı canım

Buluştuk yine bir gün aynı yer aynı masa
Dedi ki bu sevdanın ömrü bende çok kısa
Üzerime çökerken binbir hüzün ve tasa
Bitirelim dediği sözünden yandı canım

Konuştukça dunyamı başıma yıktı sanki
Boğazımdan zehir gibi içime aktı sanki
Dağladı her yanımı kavurdu yaktı sanki
Bile bile tuttuğum közünden yandı canım

Elveda derken bile yutkundum yordu beni
Aşkım ömrüm dediğim kalbimden vurdu beni
Giderken de dertlere beledi sardı beni
Bıraktığı kederden hüzünden yandı canım

Elimde birkaç resim yaşanan mazi kaldı
Gözlerimde hayali o güzel yüzü kaldı
Aslını sorarsanız yürekte sızı kaldı
Kalbimde bıraktığı izinden canım yandı

Eroğlu’ndan apansız götüren neden neydi
Bu ayrılığa seni mecbur şart eden neydi
Vuslat’a varacakken aklından geçen neydi
Çözülmeyen sırları giz’inden yandı canım