Yanaş Yanıma Alim Şiiri - Kasım Kobakçı

Yanaş yanıma alim, usulca fısıldayayım.
Ruhumdaki sızıyı, derinden kanatmayayım.
Sırrımızı düşmana, boşuna anlatmayayım.
Gözlerindeki hüznü silelim, yarın erkenden.
*
Şehrin sokaklarında, adımlar atalım yorgun.
Dalgalar vursun cama, yüreğim fırtına durgun.
Yılların ötesinden, vücudum sevgiye vurgun.
Kurtulmak istiyorum, eski kederli gölgenden.
*
Sabahın rüzgarıyla, bulutlar dağıldı bitti.
Sokaklar ıssızlaştı, tüm kuşlar yuvaya gitti.
Umutsuz şarkıların, melodisi artık yitti.
Ayrıldık sonsuza dek, solduğun çürük bedenden.
*
Kurtuluş müjdesiyle, uyanırım pencerenden.
Maziye kilit vurdum, koptum sahte serüvenden.
*
Kelimeler tükendi, dudaklarımda amansız.
Yaşamın ortasında, kalakaldım hep yalansız.
Savaşırım ruhumla, puslu ormanda kalkansız.
Sonunda huzur bulur belki, yanan o cehennem.
*
Aynadaki suretim, silinip yitecek yarın.
Rüzgara savrulacak, kökü kurumuş çınarın.
Sıcağında eririz, gökten süzülen baharın.
Yepyeni güneşimle, ferahlayacak şu sinem.