Yalnız Acılar Kaldı Şiiri - Kasım Kobakçı

Ağır taşlar sırttadır,
İri terler alttadır,
Çöken izler tozlanır,
Kalın paslar kattadır.
*
Zorba rüzgar esiyor,
Bütün sesler diniyor,
Durdu zaman ansızın.
*
Yükler ezdi bedeni,
Kimler üzdü gideni,
Korku sardı, her yeri,
Toprak örttü kefeni.
*
Gözyaşı seller taşar,
Acılar haddin aşar,
Fırtına kırar dalı,
İnsan hüznüne koşar.
*
Koyu bulutlar sarı,
Çöktü tepenin karı,
Rüzgar çarptı yüzüme,
Bitti ömrün baharı.
*
Soğuk demir erimez,
Kimse doğruyu bilmez,
Uzaklarda yiter ses,
Zalim, hiç boyun eğmez.
*
Çığlık atar martılar,
Bozuldu tüm tartılar,
Vurdu cama dalgalar,
Kayboldu hep arttılar.
*
Hasar bıraktı yıllar,
Çürüdü yeşil dallar,
Suyu yuttu bulutlar,
Kırıldı narin kollar.
*
Aydınlık güne veda,
Boşlukta yankı seda,
Ağır sancı bedende,
Bitti şu masum eda.
*
Kötülük sınır aştı,
Pınarlar dolup taştı,
Titrer eller ayazda,
Duyan insanlar şaştı.
*
Soğuk duvar paslandı,
Koca orman sızlandı,
Adımlar ağır basar,
Yaralı kalp uslandı.
*
Zulüm kapıyı çaldı,
Aşkı rüzgara saldı,
Kilit vurduk zamana,
Yalnız acılar kaldı.