Yalanla Çizilmiş Şiiri - Kasım Kobakçı

Eğilmiş başlar hep, bükülmüş beller,
Övgüler yağdırır, şu yalaka diller.
Menfaat uğruna, döner bu çarklar,
Alkıştan aşınmış, baksana eller.
*
Koltuğa tapınır, amansız herkes,
Saygıyla eğilir, kesilir nefes.
Doğruyu söyleyen, kovulur köyden,
Yalanla örülmüş, o süslü kafes.
*
Çıkarlar önünde, bükülür boyun,
Sahneye konulur, acayip oyun.
Gerçeği gizleyen, maskeler takıp,
Sürüye katılır, o uysal koyun.
*
Dün söven, bugünse över durmadan,
Yüzüne, gülücük koyar sormadan.
Güçlünün önünde, el pençe durup,
Yaşarlar, tek bir gün huzur bulmadan.
*
Paranın rengine, boyanmış yüzler,
Yalaka dillerde, sahtekar sözler.
Menfaat bitince, dostluk da biter,
Gözleri her daim, bir çıkar gözler.
*
Makamı görünce, değişir tavır,
Övgüyle her yana, kelime savur.
Eğilip bükülmek, sanat olmuş bak,
Bu tatlı dillerle, kalpleri kavur.
*
Dalkavuk ordusu, sarmış dört yanı,
Unutmuş herkes, o asil unvanı.
Çıkarın peşinde, koşan bu kullar,
Feda eder her gün şerefi, şanı.
*
Alkışlar yükselir, boş boş laflara,
Dizilir yalaka, hep ön saflara.
Gerçekler saklanır, derin bir yere,
Yalanlar dizilmiş, tozlu raflara.
*
Yüzüne gülenler, arkandan çatar,
Üç kuruş çıkara, dostunu satar.
Bu devrin modası, dalkavukluktur,
Herkes, bu çamurun içine batar.
*
Dürüstçe konuşsun, dildeki ozan,
Belli ki yorulmuş, oyunu bozan.
Herkes dalkavukmuş, anladım artık,
Yalanla çizilmiş, kaderi yazan.