...herkes mutlu olmanin yollarini aradi ve cogu da buldu
ama,
mutsuzlara birazcik olsun
mutluluklarindan vermediler!
(10.09.1997)
İçli şarkılar hep seni hatırlatıyor
Ağıtlarım sevgili renk cümbüşü, dinmez hıçkırık
Başımı yaslarım gögsüne yokluğunda ki hayallerimde
Bir bilsen sensizlik ediyor içimi binlerce param - parça
Gün yüzüme gülmüyor sevgili, elemler ve dertler içimde.
Sen yalnız bir mum gibi iken
Alevli bir ateş sarıyordu beni
Çünkü; ben tutku doluydum
Sen ise, sırıldıklam bir arzu...
Altın rengi son yaprakta düştü, hüzzamsı bir ahenk yankılanırken kalplerin ta içlerinde. Güz rengi bütün renkler, en amansız hüzünlerini salgıladı en ince kılcal damarlardan her zerreye. Sabahın çiğli vakti gümüş rengiyle gözyaşı olurken yanaklardan süzüldü damlacıklar gamzelere.
Doğanın nakarat halleri insanın gamlı ve kederli gönlüne MIH gibi çakılmakta, çayır ve çimenlerin sarımtırak çığlıkları içlerde yankılanmakta.
Kıyasıya geçiştirilen bu evrim Yaradan,ın muhteşem varlığını dile getirirken, biz insanogluna altından tepsi içinde gümüşten tasla sunulan hayatın en güzel örnegiydi.
Bazen memleketimin dogasıyla hayallere dalarken, bir şelale sesi ya da bozkırlarda meltemsi kokulara bürünmüş rüzgarın sesi ruhumda kopan amansız fırtınaları dindirmeye yetiyor.
Bütün bu güzelliklerin renklerinde gülüşlerini ya da ağıtlarını idrak edemiyor olmamız ruhumuza çöreklenen maddeden kaynaklanıyor olmasını alğılayamıyoruz.
Çevremizde bütün aşkların sevgilerle çoğalması, ya da huzursuzlukların artması yeterince kendi içimizdeki iradeyi denetleyemiyor olmamızdan kaynaklandığı şüphe götürmez bir tespit değil mi? O halde, sonbaharın hüzünlü hali bizleri romantizmin derinlikleride de götürse kederlenmemeliyiz çünkü; gülücüklerimizin daimiyeti için mevsimler kreaktiv(yaratıcı) dönüşümleri boşuna değil.
Açtığım her sabah ta gözlerimin önüne hayalin gelir
Kapkara saçlarının arasından arzu dolu bakışlarınla.
Ruhum başkalaşır, bütün dertlerim silinir sevinçten
Günümün en güzel anı bu olur, seni böyle düşlemek
Bitmesin istediğim anım bu olur lakin; sensiz nafile!
"Özeleştiri"
Edebiyat sayfalarını göreseniz ne çok şiir yazan var sanırsınız oysa; durum hiç te öyle göründüğü gibi değil. "Şairler neden şiir yazmıyor? Adamlar yoksa dertlerini mi şiirsi anlatıyor? " soruları ile çıkalım yola. Adam ufaktan ufaktan yazıyordu hiç aklında yokken sanal alemde buldu kendini düşündü, taşındı "Edebi Kral Şairler Ülkesi",nde buldu kendini ve kendince okkalı bir şiir yazıverdi, Şiirden anlamayan vuvuzela kılıklı biri de o şiire bir de yorum kondurdu mu şiir yazdım diyen kendini şair sanan neden yazdığını dahi bilmediği bir yazıdan bir şey olup çıkıyor. Durum vahim. Edebiyatın dahi bir eko sistemi var, bu küresel iklimler gibi oldu. Edebiyat,tan anlayan ya da anladığını zanneden iki elin parmakları kadar az. Üstüne üstlük şiir, şiir yazmayanlar tarafından son derece ayalcıl. Bir şiirle vatanı kurtaran virtüel alemin şairleri gerçek hayatta birilerini satın alıp dolandırmaktan bahsetmiyor. Çürümüş bir ideoloji hakim. Matematiğin edebiyatla bağlantısını kurmayacak kadar yoksun. Hal böyle iken Türk Şiirine vurulan bu "hiçlik payesi" türk şiirini yücelten o eski şairlerimizin kemiklerini sızlatmaz mı? Öğretiler boşuna. Bir kaç güzel kelimeyi konuşabilen her her insan şiir yazabilir mantığı ne kadar doğru? Ben neden şiir yazdığımı düşünürken ve şiirler yazmanın benim gibi edebiyat eğitimi almamış insanların konusu olmadığı kanısına ramak kala edebiyat sayfalarına bilmeden kayıt ettiğim bir şiirimdeki yorumlar beni yedi kat göge çıkarttı! Doğrusunu isterseniz ben kendimi şair sandım üç beş klişe yorumları görünce oysa; benim tarafımdan şiir yazmanın öyle basit bir olgu olmadığı anlaşılmışken bu düşüncelerimi asla sorgulayıp bilen olmadı. Yüksel teknolojinin getirdiği nimetlerle herkes yazar, şair, editör oldu.
Dündü oysa; herşey güzel derken
Bitiverdi o güzel günler sevgilim.
Şimdi bağ bozumu topraklar gibi
Sararıp solduk aşksız sevgilim.
Avuçlarımızda kalan aşkın hissi
Günüm gününü tutmaz ayrılığın kollarında
Ben ne haldeyim bilmezsin, sen perili rüyalarda...
seninle tanıştığım gün aklıma kazınmış olduğun
anılarımda değil bir parça kalbimde kalacak
seninle gecen her anim da çok sey öğrendim
seni unutup maziye gömmek felaketim olur
kendimi sevmek için, hatta başkası için
Ben seni öperken, çok mutluyum
Çünkü; saat hiçbir zamanı göstermiyor
Ruhumun gerektiği her şeyi hissediyorum
Kalbimin sazlıkta bir tekne kadar ağırlığı yok
Ve mutluluktan gözlerimde yağmur,
Sonu olmayan bugüne düşüyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!