Ruhum melankolik çöktü içine..
İçimde fırtınalar, gözlerimde yaşlar.
xxx
Mazim zehir, bugün beni yalnız bırakmadı
Önümde duran yarınlarımın buruk ziyareti.
Dalıp girerim kalbine resimlerine bakıp bakıp
Yüzüme konar gülücükler senden, bir burukluk
Bir ses ki amansız kulaklarımda içimi ürpertir
Alıp götürür beni senden hiçsiz yalnızlıklara...
Her şey güzel gidiyor derken, ettin beni sevgili perişan
Ne bahtsız talihim var, kıldan ince yardan, yarı çektiler!
Günüm gün değil, ızdıraplar ırmak ırmak gözlerimde
Bozbulanık seller içinde akıyorum, kıyılara vura vura.
Yandı canevim, tutuştu aşkın ateşi sinemde ayrılığa
pan - zehiri içtim içeli
kaybettim kendimi sende
ne yaptın da böyle bana
hayatımı zindana çevirdin?
bir yara ki hiç onulmaz
Bahar gibi hala çiçek çiçeksin
İçimde her gün açıyorsun ya..
Oysa; kutuplardaki buz gibiyim azize
Bir kere yolun düştü şu kalbime
Yol uğrağınmıydı yüreğim azize?
İçli şarkılar hep seni hatırlatıyor
Ağıtlarım sevgili renk cümbüşü, dinmez hıçkırık
Başımı yaslarım gögsüne yokluğunda ki hayallerimde
Bir bilsen sensizlik ediyor içimi binlerce param - parça
Gün yüzüme gülmüyor sevgili, elemler ve dertler içimde.
Sen yalnız bir mum gibi iken
Alevli bir ateş sarıyordu beni
Çünkü; ben tutku doluydum
Sen ise, sırıldıklam bir arzu...
Altın rengi son yaprakta düştü, hüzzamsı bir ahenk yankılanırken kalplerin ta içlerinde. Güz rengi bütün renkler, en amansız hüzünlerini salgıladı en ince kılcal damarlardan her zerreye. Sabahın çiğli vakti gümüş rengiyle gözyaşı olurken yanaklardan süzüldü damlacıklar gamzelere.
Doğanın nakarat halleri insanın gamlı ve kederli gönlüne MIH gibi çakılmakta, çayır ve çimenlerin sarımtırak çığlıkları içlerde yankılanmakta.
Kıyasıya geçiştirilen bu evrim Yaradan,ın muhteşem varlığını dile getirirken, biz insanogluna altından tepsi içinde gümüşten tasla sunulan hayatın en güzel örnegiydi.
Bazen memleketimin dogasıyla hayallere dalarken, bir şelale sesi ya da bozkırlarda meltemsi kokulara bürünmüş rüzgarın sesi ruhumda kopan amansız fırtınaları dindirmeye yetiyor.
Bütün bu güzelliklerin renklerinde gülüşlerini ya da ağıtlarını idrak edemiyor olmamız ruhumuza çöreklenen maddeden kaynaklanıyor olmasını alğılayamıyoruz.
Çevremizde bütün aşkların sevgilerle çoğalması, ya da huzursuzlukların artması yeterince kendi içimizdeki iradeyi denetleyemiyor olmamızdan kaynaklandığı şüphe götürmez bir tespit değil mi? O halde, sonbaharın hüzünlü hali bizleri romantizmin derinlikleride de götürse kederlenmemeliyiz çünkü; gülücüklerimizin daimiyeti için mevsimler kreaktiv(yaratıcı) dönüşümleri boşuna değil.
Açtığım her sabah ta gözlerimin önüne hayalin gelir
Kapkara saçlarının arasından arzu dolu bakışlarınla.
Ruhum başkalaşır, bütün dertlerim silinir sevinçten
Günümün en güzel anı bu olur, seni böyle düşlemek
Bitmesin istediğim anım bu olur lakin; sensiz nafile!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!