Yakarış Şiiri - Kasım Kobakçı

Zihnimin içini baştan yazmak,
O gizli derine her gün sızmak,
Sustukça büyüyen derdi kazmak,
Gerçeği aslından bulup bozmak.
*
Satırlar sessiz, karadır gece,
Zihnimi sarsar bu zor bilmece,
Ruhumu çözsem hep hece hece,
Kağıda dökülsün son netice.
*
İçteki sesler hep isyan etti,
İnsan acıda kendine yetti,
Geçmişte kalan ne varsa bitti,
Gözyaşı sayfadan izi sildi.
*
Ruhun damlasıdır kalbe akan,
İçini kor gibi yakıp yıkan,
Zihninin içine her an bakan,
Çözümleme için yorgun çıkan.
*
İçsel duyguların dışa taşmış,
Her kelime ondan mutlak yaşmış,
Duvarları yıkıp bentler aşmış,
Ruhtaki düğümler yoldan şaşmış.
*
Anlamı ararken derindir söz,
Sayfalar içinde yangın ve köz,
İçimde büyüyen acıyı çöz,
Saklanmış duyguya ıslak bir göz.
*
Cümleler içinden uzayan yol,
Duyguya dokunan görünmez kol,
İçteki isyanın nedeni bol,
Karakter rolünde en zorlu rol.
*
Her satır aslında sessiz avaz,
Zihnimin oyunu derin biraz,
Bu çözümlemeye edilmiş naz,
Aheste dökülen kelime az.
*
Kendine yönelmiş uzun bakış,
Sonucu olmayan derin akış,
Zihnin derinliği ne zor nakış,
Çözümleme demek ki yakarış.