Yakaracaksın Şiiri - Kasım Kobakçı

Sabahın nuruyla parlar o şafak,
Mevlaya dönmeye can atacaksın.
Dik gözünü Üsküdar ufkuna bak,
Gözünden yaş döküp yakaracaksın.
*
Zulmetin içinde ümit tükenmez,
O rüzgar dağların ardından esmez,
Dayanma gücüne paha biçilmez,
Diz çöküp toprağa kapanacaksın.
*
Yıldızlar kaybolmuş engin semada,
Gözyaşı kurumuş soğuk yakada,
Hüzünler bulunur ıssız odada,
Rabbinin yolunda ağlayacaksın.
*
Yaşamın yükleri kalbine sızmış,
Çileler üstüne dertleri yazmış,
Yürekler acıdan duvarı kazmış,
Niyazlar sunarak arınacaksın.
*
Göğünün üstünde kayan bulutlar,
Eriyip gidiyor kopan umutlar,
Mezarın bağrında bekler tabutlar,
Elini semaya uzatacaksın.
*
Hüzünlü rüzgarlar yüze eserler,
İçinden bağları kıyıp keserler,
İnsanlar sırtına derdi dizerler,
Teslimiyetinle sığınacaksın.
*
Yaprağı dökülmüş kuruyan boş dal,
Irmakta sürünüp ilerleyen sal,
Dertleri anlatan acı bir masal,
Yaradan affıyla paklanacaksın.