Yakar Yıkar Şiiri - Kenan Gezici

Ocak sönmeden, çatırdamadan yer gök.
İfşa olan gerçek, eğer başını zamanın.
Bin parçaya ayrılır gözden düşen.
Sıyrılır yakadan eller, iki yana düşer.
Ne derdi olduğunu bilmeyen ölür.
Ardından ne istediğini bilmeyen.
Ahı hafif gören yanılır.
Kinlensen bir o kadar faydasız.
Kendi hayal kırıklarını yaftalar.
Ben dedim ben düşündüm diyen yerle bir.
Ders almak neyine, an gelir vahşet kaybolur.
Kendi hayalinde uyuyan, uyanması zor.
Keser gibi yontan kendine.
Bin kez devrilir ibreti almaz, bol.
Yaşar gibi dolaşır, almaz bir tat, lezzet.
Paslı dil almaz ki tat.
Yakar yıkar ama yine de uğramaz mutluluk.
Köyü yakar demlemek için çayını.
Sonrada köy niye yok isyanı.

Kenan Gezici 31/03/2026