Yağmurla Sev Şiiri - Mustafa Alp

bir yanım hoşçakal diyordu sana
öteki yanım
ellerinde çiçek açan bir istasyon gibi
hoşgeldin.

geceyi ikiye bölüyordu gözlerin
bir tarafı ayrılık
bir tarafı memlekete dönüş trenleri
ve ben
hangi vagona binsem
sen çıkıyordun karşıma.

istanbul kirliydi o gece
kaldırımlar sigara izmariti
gökyüzü yarım kalmış küfürler gibiydi
ben seni düşünüyordum.
öyle herkes gibi değil,
bir adamın kendi yangınına baktığı gibi.

çünkü sen
bir kadından fazlasıydın içimde.
bir yağmur duasıydın belki
belki çocukluğumun kayıp sokağı
belki de
beni benden alan o uzun sonbahar.

bir yanım hoşçakal diyordu sana
çünkü insan bazen
en çok sevdiğine gitmeyi yakıştırır.
öteki yanım kal diyordu
kal ki
şu kahrolası şehir biraz insan kalsın.

sen yağmurla sevdin beni
ıslandıkça sevildim.
omuzlarıma düşen her damlada
biraz daha sana dönüştüm.
biraz daha yalnız
biraz daha şiir.

geceleri rakı masalarında
adını susturmaya çalıştım.
olmuyor be kadın.
bazı isimler
alkolden daha ağır çöküyor insanın içine.

sen şimdi hangi şehirde yürüyorsun bilmiyorum.
hangi pencereye bakıp
hangi şarkıda dağılıyorsun.
ama bil diye söylüyorum.
ben hala seni
eski bir vapurun dumanı gibi taşıyorum içimde.

ve herkes aşkı başka anlatıyor.
kimi eller diyor
kimi ten
kimi göz
ben seni yağmurla anlatıyorum.
çünkü en çok yağarken geldin bana
en çok yağarken gittin.

bir yanım hala hoşçakal
öteki yanım inadına hoşgeldin.
çünkü bazı insanlar
gitse bile tamamen gitmiyor sevgilim.
bir şehrin sokaklarına siniyor sesi
çayın buharına
sigaranın dumanına
gecenin tam ortasına.

ve insan
en çok da
dönmeyeceğini bildiği birini beklerken büyüyor.

şimdi bir sokak lambasının altında
ceketimin cebinde ellerim
yağmuru dinliyorum.
sanki gökyüzü de seni özlemiş gibi.

eğer bir gün dönersen
kapıyı yavaş çal.
çünkü içimde hala
uyanmamış yaralar var.

ama yine de gel.
çünkü insan
bazı yaralarıyla birlikte sever.

ve ben seni
tam da böyle sevdim

yağmurla.
ıslandıkça.
üşüdükçe.
yanarak.

sevdim.

✍️