Yağmurdan Sonra Ayrılık Şiiri - Seyrani Göl

Yağmur ince bir bıçak gibi geçiyor şehirden,
ıslak kaldırımlarda yüzünle karşılaşıyorum her akşam.
Bir ayrılık büyüyor göğsümün sol tarafında,
kimse bilmiyor, ben seni hâlâ hangi acıyla seviyorum.

Sokak lambaları altında yürürken
geçmişin karanlık bir tren gibi içimden geçiyor.
Bir pencere açılıyor uzaklarda, sonra kapanıyor;
sanki bütün şehir seni çağırıyor, ben susuyorum.

Sana benzeyen bir yağmur yağıyor bu gece,
dokunduğu her şeyi biraz daha hüzünlendiriyor.
Ellerimi ceplerimde sıkıyorum,
yokluğunun soğuğu kalbime yükseliyor.

Ne zaman bir şarkı uzaktan geçse
içimde eski bir yara yeniden konuşuyor.
Aşk dediğin bazen insanın kendine yetişememesi,
birini severken kendi ömründen uzaklaşması.

Şimdi gece, yağmur ve ben
üçümüz aynı sessizliğin içinde yürüyoruz.
Sen başka bir hayatın uzağında nefes alırken,
ben seni unutmanın imkânsız tarafında yaşıyorum.

Bir tren düdüğü bölüyor gecenin suskunluğunu,
ardından şehir yeniden kendi karanlığına çekiliyor.
Ben gözlerimi kapatıyorum;
hangi yöne baksam ayrılığın yüzü çıkıyor karşıma.

Belki bir gün bu yağmur diner,
sokaklar kurur, gökyüzü yeniden maviye döner.
Ama insan bazı sevgilerden çıkamıyor;
kalbin bir yerinde sonsuza kadar aynı yağmur yağıyor.
S.GÖL