Yağmur Şiiri - Emir Taşova

Yağmur dur
Doldurma sevdiğimin
Gülünce göçüveren yanaklarını
Uzaklaş ondan
Güneş kardeşi çağır
Doğsun ve buharlaşsın suların
Güller açsın memleketimde
Sevgilimin yanakları açsın yeniden
Şu pencereme vuran rüzgarı sen mi çağırdın
Kızdın ve bana sitem mi ediyorsun
Sen benim sevdiğime yağmur oluyorsun
Ben bir kaşık suyumla boğulur diye korkuyorum
Sen mi haklısın ben mi
Belki de senin de sevgilin topraktır
Sen de benim gibi dokunmak istiyorsundur
Sevgilinin tenine
Yahut kokun sinsin istiyorsundur üstüne
Biliyor musun onunla olunca
Benim de ellerime kokusu siniyor
Ellerimi kokluyorum ulu orta
Millet deli sanıyor
Halbuki bilmiyorlar ki
Böyle sevgiliyle mümkün değil delirmemek
Misal ben rüzgar olsam saçlarını savururdum
Güneş olsam tenini kavururdum
Yağmur olsam toprağını kokuturdum
İnsanlar aşkımızı çaylarına eşlikçi yapardı
Nasiplenmek için saadetimizden