Xalide Efendiyeva Şiirleri - Şair Xalide ...

Xalide Efendiyeva

Boşalmış üreyinden çıxmışdı
Qoynunu dolduran elleri

Usta elleriyle bir bütün idi
Yarımçıq parçalardan
Yığılmış mozaika kimi

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Sesin - sarışın sesin,
Sesin - gözleri mavi,
Ne saçıma benziyor rengi
ne de gözüme
Uzak, hem de çok uzak
Sesin vatanım değil

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Uzun uzun söhbetlerin vardı
Her şeyin etrafında dönen, dolanan:
Ordan...
Burdan...
Her yerden...
-Və o dile gelmeyen,

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Sevgi özgürdür
Onun bir qefesi var
O da döş qefesi (göğüs kafesi)

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Qara günlerin hesabına
uzanar ömrümüz.
Teqvimdeki qırmızı reqemler qeder de deyil
Qırmızıya bürünen günlerimiz.

" Pis günün ömrü az olar"

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Adam, ne istediyini bilmez,
Eqoist desem özünü seven olar.
Özünü sevse,
Heç olmasa içinde sevgi olar.
İçinde sevgi olsa başqasını da sever.

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Xestexanaya ziyaretine getdim. Pencerenin önünde durmuşdu. Sanki yağan yağmurun damlalarını sayırdı. Geldiyimden xeberi olmadı. Salam verdim, döndü. Uzun aylardan beri ilk defe tebessüm gördüm üzünde.
-Xoş geldin – dedi ve el görüşdük. Oturmaq üçün yer gösterdi. Hal-ehvaldan sonra:
-Yaxşı ki, bayramlar varmış, yoxsa gelmezdin buralara – dedi
Danışıb gülmesine baxmayaraq gözlerindeki kederi sezmek çetin deyildi. Gülüşünde bir hüzün vardı, içinde bir ölüm ağırlığı. Gözlerinin altına çöken kölge uzun zaman yuxusuz olduğundan xeber verirdi. Kimse anlamasa da şair üreyini şair ruhlu insanlar anlar. Heç vaxt şairem dememişdi, amma yazdığı şeirlerin her kes terefinden beyenildiğini bilirdi.
-Yeni yazıların varmı? - deye soruşdum. Uzun- uzadı üzüme baxsa da fikri uzaqlara getdi. Sanki kimseye deye bilmediyi bir şey vardı. Sanki deyil, vardı. Onsuz da kimseye demezdi derdini, içinde saxlayardı. Indi de beleydi. Üzden sakit görünse de içinde bir telatüm vardı. Sessizce ve sebirle cavab gözleyirdim, handan -hana:
- Yox - dedi

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Aynanın neresine dokunsam,
Buz gibi ben.
Yüzüm yüzümü üşütür,
Ellerim ellerimi,
Bakışlarım kalbimi.

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva



Bir insanın varlığını necə unutmaq olar? Dünyadan gedənləri belə unutmuruq. Hətta düşmənini unutmur insan. Bəs "səni unutdum", "məni unutdu" sözü doğru deyimdirmi? Deyil məncə. Bir insan sadəcə digər insanın sevib-sevilənlər, sevindirib-kədərləndirənlər, ağrıdıb-acıdanlar siyahısından silinir...

Devamını Oku
Xalide Efendiyeva

Giden gidiyor,
Giderken götürdüğü
Bıraktığının yanında bir hiç
Tutuşsun sendeki yangın,
Alev alsın ruhun
Gidenin ardından.

Devamını Oku