Oksijen Sensiz Şiiri - Ali Fırat Dicle

OKSİJEN SENSİZ

En uzun cümlemsin en kısa şiirimin.
Hayat hikâyemi yazamam,
Tek bir kelimeye sığdırabilirim ancak...

Sen.
Evet, sen.
Sana ait olan her şey hayatım.

Aşk, sen kokan bir sabah.
İlk ışığı perdeleri aralarken,
Odanın içine sızan o ılık huzme…
Gözlerimi açtığım anda içimi dolduran,
Adını fısıldayan o sessiz mutluluk.

Ya yokluğun…
Karanlık sulara düşmüş,
Yüzme bilmeyen bir çırpınış.
Nefes alırken bile boğulmak,
Yetersiz kalıyor oksijen bile sensiz.

Adın geçince,
Usulca gülümsüyor kalbim.
Dudaklarım hareketsiz,
İçimde dans ediyor küçük bir çocuk.
Bazen bir kelime yetmez,
Sen diye susar insan.
Sadece susar…
O suskunluğun içinde bütün evren sen olur.

Ne çok sevmişim seni, farkında değilim.
Anlatamam, yazamam.
Ne bir deste gül sevgimi taşır,
Ne en pahalı hediye,
Ne de en güzel sözler.
Kelimelerin kıskandığı bir mucizesin.

Bak bana…
Gözlerimin içine bak da anla beni.
Sözlerle anlatamadığımı
Sana veriyorum bakışlarımla.
Seni sevmek, nefes almak gibi doğal,
Sensiz kalmak,
Nefessiz kalmak gibi imkânsız.

Benim en uzun şiirim ol,
Her dizesi yıllara yayılan,
Ve en kısa cümlem.
Sen dediğim anda
Bütün kâinat susuyor,
Sadece sen kalıyorsun.

Seni sevmek,
Hayatımın en güzel hatası,
En doğru yanlışı,
En tatlı çaresizliği.
Sen varsan, Ben varım.
Sen yoksan, Ben zaten yokum.

Ben seni seviyorum…
Bu üç kelime bile yetmiyor.
Bilmiyorum başka türlüsünü.
O yüzden sadece tekrar ediyorum,
İçimden, dışından, her yerimden...

Hep böyle olsun istiyorum.
Sen ve ben…
Üç harf, iki kelime ve bir ömür.

18.03.2014