Vuslat Ve Sitem Şiiri - Güven Tekin

​Benim başımda Fatiha okunuyor,
Fazla değil az ama şifa oluyor.
Yalancı dünyaya veda ettim ben,
Benliğimi, kimliğimi kaybettim.

​Sonu yoktu bu aşkın, bu yaşamın,
Yaralarım kanıyordu, artık durdu.
Saat durdu, zaman bitti nihayet,
Vuslata vardım sonunda, her şey sustu.

​Ölümden çok korkuyordum yaşarken,
Şimdi korkmuyorum, geçti o rüya.
Asıl dünyada yaşayan insanlardan,
Korkmam lazımmış, bilemedim hayatta.

​Menzile vardım artık, acılarım azalır mı?
Şimdi hesap vakti geliyor derinden.
Her şey son buluyor, kalabalık dağılıyor,
Kimi pide yeme derdinde, kimi dedikoduda.

​Acımı sadece ölen mi çeker derler?
Biz eskiden komşu vefat edince,
Üç gün evde televizyon açmazdık,
Şimdi mezarlıktan çıkınca hemen...

​Taziye evinde siyaset, spor konuşurlar,
Gelenler unutur ne için geldiklerini.
Şimdi mi artık hesap verme vakti?
İnsan anlamıyor, bıraksınlar yaşasınlar.

​İnsan anlamıyor acısını yaşarken,
Sonra tek kalınca anlıyor her şeyi.
Musalla taşında sessizce beklerken,
Görüyor dünyanın o boş yüzünü.

​Bu son değildi benim için aslında,
Yeniden dirilmekti, uyanmaktı.
Artık çiçekler soldu benim gibi,
Ben öldüm, arkamdan üç gün ağladılar.

​Sonra zamanla unutmaya başlarlar,
Akıllarına arada bir gelirsin ancak.
Bayramdan bayrama Fatiha okurlar,
Ölüm sadece tek kişilik bir vuslattır.

​Toprak örtülür, sesler çekilir gider,
Karanlık odamda yalnız kalırım.
Amelimle baş başa kaldığım o an,
Rabb'imin rahmetine sığınırım.