Vuslat Yolu Şiiri - Güven Tekin

​Alanda sensin, veren de sensin;
Bize yol göründü, menzil de bana.
Gönül sarayımdan çekildi sesin,
Artık veda vakti geldi bu cana.

​Verilen ömür bu kadarmış meğer;
Yaşanan her an, bin kora değer.
Kaderin önünde boynumuz eğer,
Ateşten gömleği giydim, gidiyorum.

​Gülmeyi unuttum, sevda bir rüya;
Yüreğim bir mahşer, sığmaz dünyaya.
Sevmekten yorgunum, kaldım yaya;
Yalnızlık içinde "vuslat" diyorum.

​Geldim, gidiyorum; yolum karanlık...
Dünya dedikleri sadece anlık.
Çok ah ettim lakin kalmadı canlılık,
Vazgeçtim kendimden, terk ediyorum.

​Ağır geldi bana hayatın yükü,
Söylendi, bitmedi ömrün türküsü.
Kırıldı gönlümün altın köprüsü;
Enkazın altından el ediyorum.

​Kurtuluş görüyor gözlerim ölümü,
Kaderim soldurdu taze gülümü.
Kandiller söndü, kestim dilimi;
Suskunluk dilinde dua ediyorum.

​Ben hak etmedim bunca acıyı,
Sırtıma vurdular her bir sancıyı.
Kovdum yüreğimden sahte hancıyı,
Gerçek ev sahibiyle gidiyorum.

​Vuslat yazılmış alnıma bir kez,
Söylenen sözleri etmezler merkez.
Hakkını helal etsin herkes;
Kendi gölgemle yola çıkıyorum.

​İçimdeki keder, sönmeyen ateş;
Batmaya yüz tuttu doğan o güneş.
Bulunmaz dünyada ruhuma bir eş,
Hasretin koynunda eriyorum.

​Menzil yaklaştı, bitti bu sefer;
Alnımda biriken son damla bu ter.
Rabbim ne eylerse güzeldir eğer...
İçimdeki kederle Sana geliyorum.