Volkan Yoruç Şiirleri - Şair Volkan Yoruç

Gece karanlığı çökmüş yolum üstüne
Yürürde eve gitsem neye fayda yahut kime
Gökmavisi koyu olmuş tepemde
İçinde gözkırpanlar var sessizce
Kime anlatsam ki şimdi
Bu derin manzaradaki hüznümden geçen acı ve kara treni

Tek başımayken düşlemeyi severim
Anlatırken geçmişi dertleri
Kendime söylemeyi herşeyi
Yani kısaca kendim kendimle dertleşirim
Kızdığım zamanlar çoktur
Yaptığım hataları vururum kendime

Kendini bul
Gör çevreni derincesine
Bak çiçekler nasılda açar bahar ışığına
Gök mavi gülümser yüzün hürmetine
Kendini bul
Asma tatlı simanı cihana

Kaderler düşlendikçe yaşansa
Her yaşanmayla renge bürünse
Kırmızıya yeşile maviye
Renkten renge
Bir nefesle bir görüşte sımsıkı elele
Öylece ömürden sürse

İsyanlar içindeyim
Kimbilir ki nerede olduğumu
Belki gökyüzünde belki yerin dibinde
İsyankarlığa yelken açmışım
İsyanlı dalgalar içinde
Uçsuz bucaksız boşluklarda

Bugünde akşam oldu işte
Karanlık gökyüzüne,hüzün gönlüme çöktü
Efkârlandım
Neden derseniz;
Sevdim,anlamsızcasına sevdim
Öyle böyle değil hani

Kaldır başını ey yüreğim
Kaldırda bak hayatın ihtişamına
Göğü kaplayan devasa boşluğa dal
Çevir birde solunda kayan yıldızlara
Uzansan dokunamayacağın düşler gibiler
Kimselere ait değil

Ne zamanlar geçerler içimde
Ah ederlerdi yankılana yankılana gönlümde
Bir tatlı melodiler gibi
Şarkılar gibi çınlarlar kulaklarımda
O zamanlardan kalan bir güzelsin sen
Sana bağlanmış bir köleymişim

Gözlerim dalar yine loş aydınlığa
Bakarım geçmez zamanlarda kalan anılarıma
Dolar dolar dolar gözler
Eller avuçlar hayaller titrer
Her gece başucumda koyu maviye çalar düşler

Suskunca bir gecede yürüyorum
Elimde sigara,içimde sen
Hava kapalı,yüreğim gibi
Birşeyler oldu bana,kimim artık ben?
Çok mutlumuyum?
Çokmu huzursuzum?