Volkan Yoruç Şiirleri - Şair Volkan Yoruç

Uslu gecenin koynundayım
Yüzümde bir telaşsız tebessüm
Nedendir bu, niyedir bu halim?
Oysa akar heryerimden hüznüm
Uslu gecenin uslanmaz düşündeyim
Odam sessiz, odam sensiz

Yalnızlık bir garip rüya
Üzerinde gri bulutlarıyla dolu bir dünya
Yürürsünde ayağın batar ya sanki çamura
İşte yalnızlık öylesine bir zor yolda
Umut edersin bakarsın da beriye
Göremezsin üzülürsün ya

Yalnızlık mevsimidir güz
Yapraklar ağacı
Çiçekler toprağı
Kuşlar gökyüzünü terkederler
Bir ben kalırım çaresiz
Bir ben gidemem ümitsiz

Yalnızlığın gölgesi soğuktur
Rüzgarlar yüzüme eser hoyratça
Üşürüm ve sarılırım hayallerime
Geçmişe ait düşlerle
Yolcuğa çıkarım sessizce
Yalnızlığın gölgesi soğuktur

Yalnızlığı şehir semtinde gör birde
Milyonların içinde bir sen tek başına
Onca simanın hayallerin arasında öylesine şaşkınca
Adımlarının yankısı sadece senin kulaklarında
Ne bir bekleyenim var
Ne de soranım var demek varmı canında

Hiç düşündünmü
Yürüdüğün adımlarının ardından baktınmı
Belki gözyaşı vardı
Belkide acıyla kaplı sessiz bir yürek yandı
Önünde oysa umutların vardı
Rüyalarının pembeleştiği sınırlar vardı

Şimdi dursam da düşünsem
Türlü hayallerden birilerini seçsem
Sen olurmuydun, bilemem
Belki beni hiç anlayamadın
Yüzüme bakarken sen başka yerdeydin
Tekrar düşünsem

Her peri pembe değildir
Uçması güzele işaretmidir
Yoksa gafletemidir
Her peri pembe değildir

Olmayan ülkelerdemidir

Mutluluğa dair düşlerimiz
İkimiz hep aslında birisiyiz
Aynı gönül dalıa tutunmuş
Bir çift kumru gibiyiz
Sevda hayallerinde haykıran
Dağları taşları aşan

Oturdum gün batarken balkondaki sandalyeme
Ve çektim kendimi güneşi gören o en ücra köşeye
Baktım, baktım ve baktım sessizce
Aklımdan geçen her bir düşle
Her bir sözcükle anlattım seni kendime